Eline tesbih versen mahallede haraç kesecek hala kadın filan denilenlere mi?
Şeyi ile çıtayı düşürüp madalyadan olanlar mı?
Anayasa Mahkemesi sitesine girememeyi mi?
İçinde bulunduğumuz büyük iletişim savaşında İnstagramın “kapatılmasına mı?”
Faizlerin yüksekliğini mi?
Kapıda diye topu çevrilen 3. Dünya Savaşına mı?
1 Trilyonu geçen kredi kartı borcumuza mı?
Afganlar olmasa Tarım biter türküsü söylenmesine mi?
62 bin TL altında geliri olup yoksul olanlara mı?
Bir yıl içerisinde bulmamız gereken 285 milyar dolara mı?
Tatilcilerin memleketimi pahalı bulup yurt dışı ve Yunan adalarını tercih etmesini mi?
Para yok denilerek maaş artışları doğru düzgün yapılamayan memur ve emeklilere mi?
İstanbul havalimanında inişten sonra uçuş süresi kadar taksi yapmaya mı?
Eder değer kavramı kaybolunca söylenen fiyatları kabul etmemize mi?
Gençlerin yurt dışına gitmek için can hıraş uğraşmalarına mı?
Vergi ödemeyen mükellef listesine mi?
“13 Milyon” kaçak ve sığınmacı yüküne mi?
Tavanı çöken yeni doğan ünitesinde ölen bebeğe mi?
Aydın eski PTT Başmüdürlüğü binasının sesiz sedasız “değerinin altına “ satılmasına mı?
Sahipsiz kalan Aydın futbol takımlarına mı?
Belediyelerin SGK borcu nedeniyle hacizlerle karşı karşıya kamasına mı?
Su olmadığı için kuruma tehlikesi olan pamuğa mı?
Listemiz uzar gider.
Alphan Manas “Planlama olmayan bir ülkede, tarımsal üretim için çiftçinin ekilecek bitki seçimi ile rulet masasında sayı (bitki cinsi) ve renk (ekilecek bölge) seçimi arasında bir fark yoktur. Her gelen Tarım ve Orman Bakanı kendi kafasına göre ruleti çevirmektedir ve sonuç malumunuz” dedi.
Biz ucuz gıdayı bu şekil tarım politikalarıyla ancak Mars’da görürüz o kadar.
Son söz; Cahilsin; okur, öğrenirsin. Gerisin; ilerlersin. Adam yok; yetiştirirsin, günün birinde meydana çıkıverir. Paran yok; kazanırsın. Her şeyin bir çaresi vardır. Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur. Tanpınar
