Maskeli Depresyon nasıl görünür?

Maskeler hep başkaları için takılır sanılır. Oysa en ağır maskeleri insan kendine takar. İşte bu yüzden “maskeli depresyon” en sessiz, en görünmez ve belki de en tehlikeli hallerden biridir.

Gülüyordur. İşine gidiyordur. Sosyal medyada hayatı “yerinde” görünüyordur. Kimse şüphelenmez. Çünkü maskeli depresyon, acıyı gizleme sanatıdır. İnsan kendi yarasını, başkalarının rahat etmesi için örter. “İyiyim” demek, bir savunma mekanizmasına dönüşür. Zamanla o kadar iyi oynanır ki bu rol, kişi bile kendine yabancılaşır.

Maskeli depresyonun en çarpıcı yanı, görünürde her şeyin “normal” olmasıdır. Sabah kalkılır, görevler yapılır, sohbet edilir, hatta kahkahalar atılır. Ama iç dünyada sürekli bir yorgunluk, anlamsızlık ve boşluk hissi vardır. Sanki hayat bir film şeridi gibi akar, ama kişi o filmin içinde değildir. Seyircidir, hem de en ön sırada.

Bu insanlar genelde güçlü görünür. Çünkü yıllardır ayakta kalmayı öğrenmişlerdir. Ama kimse sormaz: “Ne zamandır gerçekten iyisin?” Çünkü güçlü görünenlerin yardıma ihtiyacı olduğu akla gelmez. Oysa en çok onlar yorulmuştur.

Maskeli depresyonun bir diğer yanı da inkârdır. Kişi üzgün olduğunu kabul etmez; çünkü ortada “üzülmesi için bir sebep yoktur.” Hayatında büyük bir kriz yoktur. Ama içindeki sessiz çöküş, dışarıdan anlaşılmaz. İşte bu yüzden kişi kendini suçlar: “Benim neyim var ki?” Bu cümle, çoğu zaman en derin yarayı saklar.

Toplum olarak duygulara hâlâ mesafeliyiz. Üzgün olmak zayıflık, mutsuzluk nankörlük gibi görülüyor. Bu yüzden insanlar hislerini bastırmayı öğreniyor. Maskeler burada devreye giriyor. Ama bastırılan her duygu, bir gün başka bir yerden sızar. Uykusuzlukla, huzursuzlukla, ani öfke patlamalarıyla ya da derin bir boşluk hissiyle…

Belki de en önemli soru şu: Birinin gerçekten iyi olup olmadığını nasıl anlarız? Cevap basit ama zor: Dinleyerek. Gerçekten dinleyerek. Yargılamadan, düzeltmeye çalışmadan, sadece var olarak.

Ve belki de kendimize de aynı soruyu sormalıyız: “Ben gerçekten iyi miyim, yoksa sadece iyi gibi mi davranıyorum?”

Çünkü bazen en büyük cesaret, maskeyi çıkarmaktır.